最新の投稿: tradycyjna kuchnia chińska RSS

  • Wszystko o mieście Szanghaj

    flick12 2013 年 5 月 25 日 10:17 PM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , Pogoda Szanghaj, tradycyjna kuchnia chińska

    Pojęcia Chiny stosuje się w stosunku do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (przekonaj się: historia Chin), albo w węższym znaczeniu, w przyrównaniu do Chińskiej Republiki Ludowej.

    W przeszłości Chiny miały bardzo dużo różnych nazw. Rzymianie nazywali je Serica. Od czasów Marco Polo przyjęła się nazwa Kataj (ros. Kitaj, od Kitanów), a w epoce odnaleźć geograficznych China i wywodząca się od niej nowa nazwa łacińska - Sina (patrz: sinologia), obie pochodzące z sanskrytu (od dynastii Qin), bo Indie były pierwszym krajem Azji, do którego dopłynęli Portugalczycy. Do XVII w. portugalska China i prezentowany poprzez Marco Polo Kataj były uważane za odrębne kraje, a na mapach daleko na północ od Pekinu umieszczano Chanbałyk. Jednym z pierwszych, którzy zwrócili uwagę na ten błąd był polski jezuita, o. Michał Boym.

    Benedykt Chmielowski, autor późnobarokowej encyklopedii Nowe Ateny tak pisał o nazwie Chin: Luzytańczykowie i Hiszpanii Chińskie państwo nazywają Chinam, Włosi Toskańcy Cinam, Niemcy Tchinam, Arabowie zowią Sin, Ptolemeusz Geograf Sin y Sericam, Saraceni Katay lub Kitay, sami zaś Chińczykowie państwu swemu co raz pozostałe dają imię, gdy inna tam panuje familia (…)

    W języku polskim funkcjonowała na starcie zaczerpnięta z języków europejskich nazwa China, z ,ch” czytanym według polskiej wymowy, co w dodatku oddaliło ją od pierwowzoru. Dokładnie tak samo jak w sytuacji Indii, nazwa ta została z w pewnych sytuacjach wyparta poprzez formę w liczbie mnogiej - Chiny.

    Sami Chińczycy prawie zawsze nazywają swój kraj Zhongguó (??), czyli Państwo Środka. W języku chińskim istnieje jednakże dużo nazw tego kraju o różnym zabarwieniu stylistycznym i emocjonalnym, m.in. Zhonghua, Tianxia lub Shénzhou - nazwa serii statków kosmicznych Shenzhou została pomyślana jako homofon nazwy Chin.
    Tradycyjny system wierzeń kontynuowany był przez zdecydowana większość dynastii chińskich od czasów dynastii Shang (1766 p.n.e.) do upadku ostatniej dynastii Qing w 1911 roku. System ten opierał się na kulcie najwyższego bóstwa Shangdi lub bóstwa Niebios. Kult ten miał cechy monoteizmu - najwyższe bóstwo było siłą wszechmocną, nie miało formy cielesnej. Konfucjusz wierzył, że nie da się oszukać najwyższego bóstwa, to ono kieruje życiem osób, ich relacjami, ustala zasady, którymi należy kierować się w życiu. Jednakże musimy pamiętać, że nie był to system monoteistyczny, istniało dużo pomniejszych bogów i bożków, a też bóstw lokalnych, które zostały czczone równorzędnie z Shangdi. Zwykle uznawano, że pomniejsze bóstwa znajduje się po to, żeby wypełniać wolę Shangdi. Powstawały specjalne miejsca kultu - ostatnim, a zarazem najwspanialszym takim miejscem była Świątynia Nieba w Pekinie. Władcy Chin dokonywali corocznych rytuałów ku czci Nieba, zazwyczaj była to ofiara, na przykład. z byka. Popularność tradycyjnego systemu wierzeń spadła po pojawieniu się buddyzmu i taoizmu, jednakże niektóre jego detale zostały przejęte przez religie istniejące na terenie Chin, przykładem jest terminologia używana w chińskim chrześcijaństwie.

    Buddyzm przybył do Chin z Indii i terenów Azji Centralnej w czasie panowania dynastii Han i został przyjęty poprzez przedstawicieli różnych grup społecznych. ,Chińska wersja” buddyzmu powędrowała dalej do Korei, Japonii i Wietnamu. Popularnymi odłamami mahajany w państwie chińskim znajduje się szkoły chan (jap. zen) oraz Szkoła Czystej Krainy. Buddyzm jest aktualnie największą religią Chin. Warto pamiętać jednak, że wielu Chińczyków uważa się zarówno za wyznawców buddyzmu, jak i taoizmu.

    Kult przodków jest elementem wspólnym dla wyznawców wszystkich religii w państwie chińskim. Tradycyjna kultura chińska, taoizm, konfucjanizm, buddyzm przywiązują ponad przeciętną wagę do szacunku dla starszych, , a oprócz tego miłości i poszanowaniu dla prywatnych przodków. Chińczycy by oddać hołd swoim przodkom, zazwyczaj składają im ofiary z jedzenia, modlą się, palą świece. Odbywa się to przy grobach, w specjalnych świątyniach cmentarnych albo w domowych kapliczkach.

    Chrześcijaństwo pojawiło się w Chinach od VII wieku za sprawą misji nestoriańskiej. Zyskało większą popularność w XVI wieku wraz z misjami Jezuitów, którzy starali się dotrzeć głównie do elit, respektowali zasady konfucjanizmu aby zwalczać buddyzm. W tym samym okresie ważne były też misje protestanckie. Powstanie bokserów było w dużej mierze skierowane przeciwko chrześcijaństwu. W 1939 po bardzo wielu sporach w gronie władz kościelnych papież Pius XII zaakceptował ceremonie ku czci Konfucjusza i przodków. Dziś legalnie istnieje w państwie chińskim Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich, które jest kościołem katolickim, niemniej jednak nie uznaje władzy Watykanu, W kraju zwiększa się liczba protestantów. Coraz powszechniejsze są także nie uznawane poprzez władze kościoły domowe, które z reguły nie mają określonej przynależności wyznaniowej, w swojej praktyce i teologii zbliżone są do zachodnich kościołów ewangelicznych. Liczbę tego typu ,nielegalnych” chrześcijan bardzo trudno ustalić, ale wynosi ona bardzo dużo milionów[1].

    Pierwsze kontakty Chińczyków z islamem datuje się na 651 rok. Muzułmanie przybywali do Chin jedwabnym szlakiem w celach handlowych. Dzisiaj w Chinach żyje około 20 mln muzułmanów, a ich cyfra się zwiększa. Współczesne grupy muzułmańskie w kraju to Hui, którzy etnicznie znajduje się Chińczykami, od Hanów odróżnia ich wyłącznie religia , a oprócz tego Ujgurowie żyjący w autonomicznym regionie Sinciang.

    1″>

     
  • Szanghaj

    flick12 2013 年 5 月 25 日 4:43 PM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , Podróże po chinach, tradycyjna kuchnia chińska

    Miasto Szanghaj to największe miasto w Chinach, położone w delcie rzeki Jangcy, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Szanghaj jest najludniejszym miastem Chin (Chongqing, jako miejscowość wydzielone posiada większą populację, ale na znacznie większym obszarze). Cała jednostka administracyjna liczyła w 2010 roku 23 019 148 mieszkańców[1].

    Szanghaj jest wielkim chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a też trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. W mieście działa giełda papierów wartościowych, giełdy towarowe i wielkie banki. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, środków transportu, elektroniczny, poligraficzny, włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i wysokich technice. Wielki węzeł komunikacyjny (porty lotnicze Szanghaj-Hongqiao, Szanghaj-Pudong, metro).

    Nazwa ośrodki miejskie składa się ze znaków “na” i “morze” (nie oznacza jednak “na morzu” - “na morzu” to po chińsku ?? hai shang), najczęściej interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” albo “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to ? (uproszcz. ?, Hu) albo ? (Shen). Miasto Szanghaj miał także masowe przydomki, nadane przez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

    Miasto posiada długą historię, sięgającą 1000 lat. Pierwsze wzmianki pochodzą o nim jako o małej wiosce, położonej w prefekturze Suzhou. Za czasów panowania dynastii Song (960-1279) miasto zaczęło rozwijać się jako port morski.

    Miasto zostało otoczone murami miejskimi w 1553 roku i tę datę uważa się za założenie Szanghaju. W XIX wieku Miasto Szanghaj nie wyróżniał się jednak niczym szczególnym od innych chińskich miejscowości. Do 1927 roku miejscowość należało do prowincji Jiangsu, której stolicą był Nankin. Dopiero w tym roku utworzono specjalny, osobny dystrykt Miasto Szanghaj.

    Znaczenie Szanghaju jako ważnego portu strategicznego i sposobności rozwinięcia go jako ośrodka handlowego odkryli dopiero Europejczycy w XIX wieku.

    Podczas pierwszej wojny opiumowej, w początkach XIX wieku, Wielka Brytania okupowała Szanghaj. W 1842 roku podpisano układ w Nankinie, gwarantujący otwarcie portu w Szanghaju dla międzynarodowego handlu. Kolejne traktaty zapewniły Wielkiej Brytanii, Francji, Usa i Japonii eksterytorialne koncesje.

    Podczas powstania tajpingów miejscowość było okupowane poprzez buntowników. Okupanci zburzyli bardzo wiele budynków, pozostawiając jednak strefy cudzoziemców nietknięte. Przedtem w strefach obcych państw nie mogli się osiedlać Chińczycy, to w 1854 roku weszła ustawa, pozwalająca na takie zameldowanie. W tym roku także na corocznym zebraniu rady miejskiej dyskutowano o tych strefach. W 1863 roku amerykańska i brytyjska część ośrodki miejskie zostały zlikwidowane jako rozliczenie.

    Japonia, po wygraniu wojny z Chinami, rozszerzyła strefy wpływów w Szanghaju , a oprócz tego zbudowała pierwsze fabryki. Inne mocarstwa wykorzystały sytuację i także rozbudowały własny kapitał w mieście.

    Wkrótce potem Miasto Szanghaj stał się wielkim centrum finansowym na Dalekim Wschodzie. W 1927 roku zostało uznane specjalną, osobną prowincją, a w 1930 roku ten tytuł rozszerzono. 28 stycznia 1932 roku japońska marynarka wojenna wkroczyła do ośrodki miejskie, pod pretekstem stłumienia powstania antyjapońskiego (tzw. incydent szanghajski. Japonia, która zajęła już Mandżurię, miała zamysł zająć też całe Chiny. Uznała Miasto Szanghaj za punkt strategiczny, dlatego także rozpoczęła atak, jednakże została zmuszona do wycofania się. W czasie wojny chińsko-japońskiej od 1937 do 1945 roku miasto było okupowane poprzez Japończyków. W trakcie II wojny światowej miasto stało się zadaniem wypraw bardzo wielu uchodźców z ogarniętej wojną Europy. Bardzo dużą część przyjezdnych stanowili Żydzi.

    27 maja 1949 roku do miasto zajęli komuniści. W latach 50. i 60. Szanghaj stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Dosłownie w czasach rewolucji kulturalnej miejscowość dobrze prosperowało. Od lat 80. do 1991 roku miasto było zamknięte dla obcych kapitałów, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego postęp.

    Postęp Szanghaju był od tego czasu bardzo dużo mniej związany z polityką rządu w Pekinie. Począwszy od 1992 roku rząd reklamuje miasteczko, nadaje ulgi podatkowe itd., by zachęcić inwestorów zagranicznych, jak również inwestorów z wnętrza Chin do inwestycji w mieście. Od tego czasu przyrost gospodarczy w mieście waha się w granicach 9-15%. Miasto nieustająco konkuruje z Hongkongiem o rolę w gospodarce i finansach Chińskiej Republiki Ludowej.

     
  • Podróże po chinach

    flick12 2013 年 5 月 25 日 3:03 AM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , , tradycyjna kuchnia chińska

    Szanghaj to największe miasto w Chinach, położone w delcie rzeki Jangcy, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Miasto Szanghaj jest najludniejszym miejscem Chin (Chongqing, jako miasteczko wydzielone ma prawdopodobnie największą populację, niemniej jednak na znacznie większym obszarze). Cała administracja liczyła w 2010 roku 23 019 148 mieszkańców[1].

    Szanghaj jest największym chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a także trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. W mieście działa giełda papierów wartościowych, giełdy towarowe i wielkie banki. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, środków transportu, elektroniczny, poligraficzny, włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i wysokich technice. Wielki węzeł komunikacyjny (porty lotnicze Szanghaj-Hongqiao, Szanghaj-Pudong, metro).

    Nazwa aglomeracje składa się ze znaków “na” i “morze” (nie znaczy jednakże “na morzu” - “na morzu” to po chińsku ?? hai shang), z reguły interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” lub “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to ? (uproszcz. ?, Hu) albo ? (Shen). Szanghaj miał także masowe przydomki, nadane poprzez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

    Miasteczko ma długą historię, sięgającą 1000 lat. Pierwsze wzmianki pochodzą o nim jako o małej wiosce, położonej w prefekturze Suzhou. Za czasów panowania dynastii Song (960-1279) miasto zaczęło rozwijać się jako port morski.

    Miasto zostało otoczone murami miejskimi w 1553 roku i tę datę uważa się za założenie Szanghaju. W XIX wieku Szanghaj nie wyróżniał się jednak niczym szczególnym od innych chińskich miasteczek. Do 1927 roku miasto należało do prowincji Jiangsu, której stolicą był Nankin. Dopiero w tym roku utworzono specjalny, osobny dystrykt Szanghaj.

    Znaczenie Szanghaju jako ważnego portu strategicznego i możliwości rozwinięcia go jako ośrodka handlowego odkryli dopiero Europejczycy w XIX wieku.

    W trakcie pierwszej wojny opiumowej, w początkach XIX wieku, Wielka Brytania okupowała Miasto Szanghaj. W 1842 roku podpisano układ w Nankinie, gwarantujący otwarcie portu w Szanghaju dla międzynarodowego handlu. Kolejne traktaty zapewniły Wielkiej Brytanii, Francji, Stany Zjednoczone i Japonii eksterytorialne koncesje.

    Podczas powstania tajpingów miasto było okupowane przez buntowników. Okupanci zburzyli bardzo wiele budynków, pozostawiając jednak strefy cudzoziemców nietknięte. Wcześniej w strefach obcych państw nie mogli się osiedlać Chińczycy, to w 1854 roku weszła ustawa, pozwalająca na takie zameldowanie. W tym roku także na corocznym zebraniu rady miejskiej dyskutowano o tych strefach. W 1863 roku amerykańska i brytyjska część ośrodki miejskie zostały zlikwidowane jako rozliczenie.

    Japonia, po wygraniu wojny z Chinami, rozszerzyła strefy wpływów w Szanghaju oraz dodatkowo zbudowała pierwsze fabryki. Pozostałe mocarstwa wykorzystały sytuację i także rozbudowały własny kapitał w mieście.

    Za kilka dni potem Szanghaj stał się największym centrum finansowym na Dalekim Wschodzie. W 1927 roku zostało uznane specjalną, osobną prowincją, a w 1930 roku ten tytuł rozszerzono. 28 stycznia 1932 roku japońska marynarka wojenna wkroczyła do aglomeracje, niedaleko pretekstem stłumienia powstania antyjapońskiego (tzw. incydent szanghajski. Japonia, która zajęła już Mandżurię, miała zamysł zająć również całe Chiny. Uznała Szanghaj za punkt strategiczny, dlatego także rozpoczęła atak, jednak została zmuszona do wycofania się. W czasie wojny chińsko-japońskiej od 1937 do 1945 roku miasto było okupowane przez Japończyków. Podczas II wojny światowej miasto stało się zadaniem wypraw bardzo wielu uchodźców z ogarniętej wojną Europy. Niesamowicie dużą część przyjezdnych stanowili Żydzi.

    27 maja 1949 roku do miejscowość zajęli komuniści. W latach 50. i 60. Szanghaj stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Wręcz w czasach rewolucji kulturalnej miejscowość dobrze prosperowało. Od lat 80. do 1991 roku miasteczko było zamknięte dla obcych kapitałów, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego postęp.

    Rozwój Szanghaju był od tego czasu bardzo dużo mniej związany z polityką rządu w Pekinie. Począwszy od 1992 roku rząd reklamuje miejscowość, nadaje ulgi podatkowe itp., żeby zachęcić inwestorów zagranicznych, jak również inwestorów z wnętrza Chin do inwestycji w mieście. Od tego czasu przyrost gospodarczy w mieście waha się w granicach 9-15%. Miasto non stop konkuruje z Hongkongiem o rolę w gospodarce i finansach Chińskiej Republiki Ludowej.

     
  • Wszystko o mieście Szanghaj

    flick12 2013 年 5 月 22 日 4:37 AM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , tradycyjna kuchnia chińska, Wszystko o mieście Szanghaj

    Miasto Szanghaj to największe miasto w Chinach, położone w delcie rzeki Jangcy, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Miasto Szanghaj jest najludniejszym miastem Chin (Chongqing, jako miasteczko wydzielone posiada prawdopodobnie największą populację, ale na znacznie większym obszarze). Cała jednostka administracyjna liczyła w 2010 roku 23 019 148 mieszkańców[jeden].

    Szanghaj jest wielkim chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a także trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. W mieście działa giełda papierów wartościowych, giełdy towarowe i wielkie instytucje bankowe. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, środków transportu, elektroniczny, poligraficzny, włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i wysokich technologii. Wielki węzeł komunikacyjny (porty lotnicze Szanghaj-Hongqiao, Szanghaj-Pudong, metro).

    Nazwa ośrodki miejskie składa się ze znaków “na” i “morze” (nie znaczy jednakże “na morzu” - “na morzu” to po chińsku ?? hai shang), często interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” lub “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to ? (uproszcz. ?, Hu) lub ? (Shen). Miasto Szanghaj miał także masowe przydomki, nadane poprzez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

    Miasteczko posiada długą historię, sięgającą 1000 lat. Pierwsze wzmianki pochodzą o nim jako o małej wiosce, położonej w prefekturze Suzhou. Za czasów panowania dynastii Song (960-1279) miasto zaczęło rozwijać się jako port morski.

    Miasteczko zostało otoczone murami miejskimi w 1553 roku i tę datę uważa się za założenie Szanghaju. W XIX wieku Miasto Szanghaj nie wyróżniał się jednakże niczym szczególnym od innych chińskich miejscowości. Do 1927 roku miejscowość należało do prowincji Jiangsu, której stolicą był Nankin. Dopiero w tym roku utworzono specjalny, osobny dystrykt Szanghaj.

    Znaczenie Szanghaju jako ważnego portu strategicznego i sposobności rozwinięcia go jako ośrodka handlowego odkryli dopiero Europejczycy w XIX wieku.

    W trakcie pierwszej wojny opiumowej, w początkach XIX wieku, Wielka Brytania okupowała Szanghaj. W 1842 roku podpisano układ w Nankinie, gwarantujący otwarcie portu w Szanghaju dla międzynarodowego handlu. Kolejne traktaty zapewniły Anglii, Francji, Usa i Japonii eksterytorialne koncesje.

    Podczas powstania tajpingów miasteczko było okupowane przez buntowników. Okupanci zburzyli bardzo dużo budynków, pozostawiając jednakże strefy cudzoziemców nietknięte. Wcześniej w strefach obcych państw nie mogli się osiedlać Chińczycy, to w 1854 roku weszła ustawa, pozwalająca na takie zameldowanie. W tym roku również na corocznym zebraniu rady miejskiej dyskutowano o tych strefach. W 1863 roku amerykańska i brytyjska część miasta zostały zlikwidowane jako rozliczenie.

    Japonia, po wygraniu wojny z Chinami, rozszerzyła strefy wpływów w Szanghaju oraz dodatkowo zbudowała pierwsze fabryki. Pozostałe mocarstwa wykorzystały sytuację i również rozbudowały swój kapitał w mieście.

    Za parę chwil potem Szanghaj stał się największym centrum finansowym na Dalekim Wschodzie. W 1927 roku zostało uznane specjalną, osobną prowincją, a w 1930 roku ten tytuł rozszerzono. 28 stycznia 1932 roku japońska marynarka wojenna wkroczyła do aglomeracje, niedaleko pretekstem stłumienia powstania antyjapońskiego (tzw. incydent szanghajski. Japonia, która zajęła już Mandżurię, miała zamiar zająć także pełne Chiny. Uznała Miasto Szanghaj za punkt strategiczny, dlatego też rozpoczęła atak, jednak została zmuszona do wycofania się. W czasie wojny chińsko-japońskiej od 1937 do 1945 roku miejscowość było okupowane przez Japończyków. Podczas II wojny światowej miasto stało się misją wypraw bardzo wielu uchodźców z ogarniętej wojną Europy. Ponad przeciętną część przyjezdnych stanowili Żydzi.

    27 maja 1949 roku do miejscowość zajęli komuniści. W latach 50. i sześćdziesiąt. Miasto Szanghaj stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Nawet w czasach rewolucji kulturalnej miasto dobrze prosperowało. Od lat 80. do 1991 roku miejscowość było zamknięte dla obcych kapitałów, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego rozwój.

    Postęp Szanghaju był od tego czasu dużo mniej związany z polityką rządu w Pekinie. Począwszy od 1992 roku rząd reklamuje miejscowość, nadaje ulgi podatkowe itp., aby zachęcić inwestorów zagranicznych, jak również inwestorów z wnętrza Chin do inwestycji w mieście. Od tego czasu przyrost gospodarczy w mieście waha się w granicach 9-15%. Miejscowość nieustannie konkuruje z Hongkongiem o rolę w gospodarce i finansach Chińskiej Republiki Ludowej.

     
  • Szanghaj

    flick12 2013 年 4 月 11 日 2:35 AM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , , tradycyjna kuchnia chińska

    Miasto Szanghaj to największe miasto w Chinach, położone w delcie rzeki Jangcy, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Szanghaj jest najludniejszym miastem Chin (Chongqing, jako miejscowość wydzielone ma prawdopodobnie największą populację, niemniej jednak na znacznie większym obszarze). Cała administracja liczyła w 2010 roku 23 019 148 mieszkańców[1].

    Szanghaj jest wielkim chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a także trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. W mieście działa giełda papierów wartościowych, giełdy towarowe i wielkie instytucje bankowe. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, środków transportu, elektroniczny, poligraficzny, włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i wysokich technologii. Wielki węzeł komunikacyjny (porty lotnicze Szanghaj-Hongqiao, Szanghaj-Pudong, metro).

    Nazwa miasta składa się ze znaków “na” i “morze” (nie oznacza jednakże “na morzu” - “na morzu” to po chińsku ?? hai shang), z reguły interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” lub “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to ? (uproszcz. ?, Hu) albo ? (Shen). Miasto Szanghaj miał także masowe przydomki, nadane przez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

    Miasto ma długą historię, sięgającą 1000 lat. Pierwsze wzmianki pochodzą o nim jako o małej wiosce, położonej w prefekturze Suzhou. Za czasów panowania dynastii Song (960-1279) miasto zaczęło rozwijać się jako port morski.

    Miasto zostało otoczone murami miejskimi w 1553 roku i tę datę uważa się za założenie Szanghaju. W XIX wieku Szanghaj nie wyróżniał się jednak niczym szczególnym od innych chińskich miast. Do 1927 roku miasteczko należało do prowincji Jiangsu, której stolicą był Nankin. Dopiero w tym roku utworzono specjalny, osobny dystrykt Miasto Szanghaj.

    Znaczenie Szanghaju jako ważnego portu strategicznego i sposobów rozwinięcia go jako ośrodka handlowego odkryli dopiero Europejczycy w XIX wieku.

    Podczas pierwszej wojny opiumowej, w początkach XIX wieku, Wielka Brytania okupowała Szanghaj. W 1842 roku podpisano układ w Nankinie, gwarantujący otwarcie portu w Szanghaju dla międzynarodowego handlu. Kolejne traktaty zapewniły Anglii, Francji, Stany Zjednoczone i Japonii eksterytorialne koncesje.

    Podczas powstania tajpingów miejscowość było okupowane przez buntowników. Okupanci zburzyli dużo budynków, pozostawiając jednak strefy cudzoziemców nietknięte. Wcześniej w strefach obcych państw nie mogli się osiedlać Chińczycy, to w 1854 roku weszła ustawa, pozwalająca na takie zameldowanie. W tym roku też na corocznym zebraniu rady miejskiej dyskutowano o tych strefach. W 1863 roku amerykańska i brytyjska część miasta zostały zlikwidowane jako rozliczenie.

    Japonia, po wygraniu wojny z Chinami, rozszerzyła strefy wpływów w Szanghaju oraz dodatkowo zbudowała pierwsze fabryki. Pozostałe mocarstwa wykorzystały sytuację i też rozbudowały swój kapitał w mieście.

    Już za chwilę potem Szanghaj stał się największym centrum finansowym na Dalekim Wschodzie. W 1927 roku zostało uznane specjalną, osobną prowincją, a w 1930 roku ten tytuł rozszerzono. 28 stycznia 1932 roku japońska marynarka wojenna wkroczyła do miasta, niedaleko pretekstem stłumienia powstania antyjapońskiego (tzw. incydent szanghajski. Japonia, która zajęła już Mandżurię, miała intencja zająć również pełne Chiny. Uznała Miasto Szanghaj za punkt strategiczny, dlatego także rozpoczęła atak, jednakże została zmuszona do wycofania się. W czasie wojny chińsko-japońskiej od 1937 do 1945 roku miejscowość było okupowane przez Japończyków. Podczas II wojny światowej miejscowość stało się misją podróży wielu uchodźców z ogarniętej wojną Europy. Olbrzymią część przyjezdnych stanowili Żydzi.

    27 maja 1949 roku do miejscowość zajęli komuniści. W latach 50. i sześćdziesiąt. Szanghaj stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Wręcz w czasach rewolucji kulturalnej miasto bardzo dobrze prosperowało. Od lat 80. do 1991 roku miasteczko było zamknięte dla obcych kapitałów, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego postęp.

    Rozwój Szanghaju był od tego czasu bardzo wiele mniej związany z polityką rządu w Pekinie. Począwszy od 1992 roku rząd reklamuje miasto, nadaje ulgi podatkowe itd., żeby zachęcić inwestorów zagranicznych, jak i inwestorów z wnętrza Chin do inwestycji w mieście. Od tego czasu przyrost gospodarczy w mieście waha się w granicach 9-15%. Miasteczko nieustająco konkuruje z Hongkongiem o rolę w gospodarce i finansach Chińskiej Republiki Ludowej.

     
  • Wszystko o mieście Szanghaj

    flick12 2013 年 4 月 9 日 2:45 AM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , , tradycyjna kuchnia chińska

    Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (sprawdź sam: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.

    W przeszłości Chiny miały bardzo dużo różnorakich nazw. Rzymianie nazywali je Serica. Od czasów Marco Polo przyjęła się nazwa Kataj (ros. Kitaj, od Kitanów), a w epoce odnaleźć geograficznych China i wywodząca się od niej nowa nazwa łacińska - Sina (patrz: sinologia), obie pochodzące z sanskrytu (od dynastii Qin), bo Indie były pierwszym krajem Azji, do którego dopłynęli Portugalczycy. Do XVII w. portugalska China i zaprezentowany przez Marco Polo Kataj były uważane za odrębne kraje, a na mapach daleko na północ od Pekinu umieszczano Chanbałyk. Jednym z pierwszych, którzy zwrócili uwagę na ten błąd był polski jezuita, o. Michał Boym.

    Benedykt Chmielowski, autor późnobarokowej encyklopedii Nowe Ateny tak pisał o nazwie Chin: Luzytańczykowie i Hiszpanii Chińskie państwo nazywają Chinam, Włosi Toskańcy Cinam, Niemcy Tchinam, Arabowie zowią Sin, Ptolemeusz Geograf Sin y Sericam, Saraceni Katay albo Kitay, sami zaś Chińczykowie państwu swemu co raz pozostałe dają imię, gdy inna tam panuje familia (…)

    W języku polskim funkcjonowała na start zaczerpnięta z języków europejskich nazwa China, z ,ch” czytanym według polskiej wymowy, co oprócz tego oddaliło ją od pierwowzoru. Bardzo podobnie jak w sytuacji Indii, nazwa ta została z w pewnych sytuacjach wyparta przez formę w liczbie mnogiej - Chiny.

    Sami Chińczycy bardzo często nazywają swój kraj Zhongguó (??), czyli Państwo Środka. W języku chińskim istnieje jednakże bardzo dużo nazw tego kraju o różnym zabarwieniu stylistycznym i emocjonalnym, m.in. Zhonghua, Tianxia albo Shénzhou - nazwa serii statków kosmicznych Shenzhou została pomyślana jako homofon nazwy Chin.
    Tradycyjny system wierzeń kontynuowany był poprzez zdecydowana większość dynastii chińskich od czasów dynastii Shang (1766 p.n.e.) do upadku ostatniej dynastii Qing w 1911 roku. System ten opierał się na kulcie najwyższego bóstwa Shangdi lub bóstwa Niebios. Kult ten miał cechy monoteizmu - najwyższe bóstwo było siłą wszechmocną, nie miało formy cielesnej. Konfucjusz wierzył, że nie da się oszukać najwyższego bóstwa, to ono kieruje życiem ludzi, ich relacjami, ustala zasady, którymi należy kierować się w życiu. Jednakże musimy pamiętać, że nie był to system monoteistyczny, istniało bardzo wiele pomniejszych bogów i bożków, a też bóstw lokalnych, które były czczone równorzędnie z Shangdi. Przeważnie uznawano, że pomniejsze bóstwa są po to, ażeby wypełniać wolę Shangdi. Powstawały specjalne miejsca kultu - ostatnim, a zarazem najwspanialszym takim miejscem była Świątynia Nieba w Pekinie. Władcy Chin dokonywali corocznych rytuałów ku czci Nieba, zwykle była to ofiara, przykładowo. z byka. Popularność tradycyjnego systemu wierzeń spadła po pojawieniu się buddyzmu i taoizmu, jednakże niektóre jego szczegóły zostały przejęte poprzez religie istniejące na terenie Chin, przykładem jest terminologia używana w chińskim chrześcijaństwie.

    Buddyzm przybył do Chin z Indii i terenów Azji Centralnej w czasie panowania dynastii Han i został przyjęty przez przedstawicieli różnorakich grup społecznych. ,Chińska wersja” buddyzmu powędrowała dalej do Korei, Japonii i Wietnamu. Popularnymi odłamami mahajany w kraju są szkoły chan (jap. zen) , a oprócz tego Szkoła Czystej Krainy. Buddyzm jest obecnie największą religią Chin. Warto dodać jednakże, że wielu Chińczyków uważa się zarówno za wyznawców buddyzmu, jak również taoizmu.

    Kult przodków jest elementem wspólnym dla wyznawców wszystkich religii w państwie chińskim. Tradycyjna kultura chińska, taoizm, konfucjanizm, buddyzm przywiązują niesamowicie dużą wagę do szacunku dla starszych, oraz dodatkowo miłości i poszanowaniu dla indywidualnych przodków. Chińczycy ażeby oddać hołd swoim przodkom, zazwyczaj składają im ofiary z jedzenia, modlą się, palą świece. Odbywa się to przy grobach, w specjalnych świątyniach cmentarnych lub w domowych kapliczkach.

    Chrześcijaństwo pojawiło się w Chinach od VII wieku za sprawą misji nestoriańskiej. Zyskało większą popularność w XVI wieku wraz z misjami Jezuitów, którzy starali się dotrzeć przede wszystkim do elit, respektowali zasady konfucjanizmu aby zwalczać buddyzm. W tym samym okresie ważne były również misje protestanckie. Powstanie bokserów było w dużej mierze skierowane przeciwko chrześcijaństwu. W 1939 po wielu sporach pomiędzy władz kościelnych papież Pius XII zaakceptował ceremonie ku czci Konfucjusza i przodków. Aktualnie legalnie istnieje w Chinach Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich, które jest kościołem katolickim, ale nie uznaje władzy Watykanu, W państwie chińskim zwiększa się liczba protestantów. Coraz powszechniejsze znajduje się również nie uznawane poprzez władze kościoły domowe, które najczęściej nie posiadają określonej przynależności wyznaniowej, w swojej praktyce i teologii zbliżone są do zachodnich kościołów ewangelicznych. Liczbę tego rodzaju ,nielegalnych” chrześcijan bardzo trudno ustalić, ale wynosi ona wiele milionów[jeden].

    Pierwsze kontakty Chińczyków z islamem datuje się na 651 rok. Muzułmanie przybywali do Chin jedwabnym szlakiem w celach handlowych. Na dzień dzisiejszy w państwie chińskim żyje mniej więcej 20 mln muzułmanów, a ich liczba się zwiększa. Współczesne grupy muzułmańskie w kraju to Hui, którzy etnicznie znajduje się Chińczykami, od Hanów odróżnia ich wyłącznie religia oraz dodatkowo Ujgurowie żyjący w autonomicznym regionie Sinciang.

    1″>

     
  • flick12 2013 年 3 月 29 日 9:40 PM | 0 パーマリンク | 返信
    タグ: , Smaczna chińska kuchnia, Szanghaj, tradycyjna kuchnia chińska

    Szanghaj uznawana jest za najnowocześniejszą metropolię na świecie. To kilkudziesięcio milionowe misato jest najchetniej odwiedzane poprzez biznesmenów prowadzących tu masowe interesy. Dodatkowo przez cały rok, można tu spotkać całe rzesze zwiedzających.

    Jedną z ciekawszych cech tego regionu jest fakt, że mieszkańcy Szanghaju posługują się własnym dialektem, tzw. językiem Wu. Wielu mieszkańców zna pozostałe języki, co zwłaszcza potrzebne jest przy prowadzonych sprawach biznesowcych, jak i powszechnym informowaniu turystów.

    Mimo tego, że miato to uchodzi za centrum nowoczesności i bizensu, nie trudno tu trafić na zwykłe, tradycyjne budowle, liczące nawet po kilka set lat. Budowane są z czarnej lub szarej cegły. Postępująca urbanizacja powoduje jednak, że domów tych jest coraz mniej.

    W tym państwie, i w sumie nie tylko, azjaci znani znajduje się ze swojego niebanalnego i pomysłowego budownictwa i dobrym tego przykładem są hotele w Chinach. Są to jedyne tego typu hotele w państwach Azjatyckich.

    Napewno przed wyjazdem do Szanghaju, bardzo dobrze jest zapoznać się z prognozą pogody dla tego miasta, i regionu w którym planujemy przybywać. Na naszej portalu zrealizowaliśmy dla Państwa, oprócz wszystkimi potrzebnymi informacjami o tym państwie/mieście, potrzebne informacje o pogodzie na najbliższe dni. Napewno takie informacje pomogą Państwu lepiej zaplanować podróż.

    Zapraszamy do naszego portalu o Chinach!

     
c
新規投稿作成
j
次の投稿 / 次のコメント
k
前の投稿 / 前のコメント
r
返信
e
編集
o
コメントを表示する / 隠す
t
トップへ移動
esc
キャンセル