U dzieci stosuje się metody psychoterapii spersonalizowanej albo grupowej, organizując je w ogromnej liczbie przypadków w formie zabawy. Duże znaczenie przypisuje się treningowi autogennemu, który poprzez odprężenie mięśni i uspokojenie emocjonalne korzystnie wpływa na psychiczny stan dziecka. Analogicznie lukratywne są metody niewerbalne, tj. terapia muzyką, rysunek, gimnastyka, terapia zajęciowa. Powodują one przede wszystkim odreagowanie agresji, uczą ekspresji emocjonalnej, umożliwiają korekcję zachowań. Psychoterapia analityczna jest stosowana u dzieci w państwach zachodnich, głównie w formie wypowiedzi obrazowych lub psychodramy, pozwalającej na swobodne ujawnienie stosunków emocjonalnych w najbliższym otoczeniu.

Psychoterapia treningowa. Pojecie http://warszawa-psychoterapia.com/ treningowa określa metody, których główną zasadą terapeutyczną jest powtarzanie, uczenie się trening. Mówiąc ściślej metody polegające na zastosowaniu planowych, systematycznych ćwiczeń, stopniowo coraz to trudniejszych. Dzięki tym metodom pacjent oducza się chorobliwych zachowań albo, inaczej, ćwiczy się w zachowaniu pożądanym i prawidłowym.

Metody treningowe opierają się w dużej mierze po pierwsze - na pawłowskiej pomysłu warunkowania, po drugie - na amerykańskim behawioryzmie i teoriach uczenia się. Podstawowe znaczenie mają w wypadku objawów, które są właściwie złymi nawykami, wyuczonym, źle przystosowanym zachowaniem się i które można interpretować jako postać patologicznie utrwalonego odruchu warunkowego, stereotypu czy schematu zachowania się. Chodzi więc, właściwie o wytworzenie hamowania, wygaszenie patologicznego związku, przykładowo za poradą celowego nie wzmacniania powtórnie podawanego bodźca warunkowego, i wytworzenie pożądanych związków warunkowych. Kiedy indziej zamiast pozytywnego treningu wykorzystuje się ćwiczenia awersyjne, np. wytworzenie odruchu wymiotnego na działanie niepożądanych bodźców.