Na charakter krajowej twórczości mocne piętno wywarła sytuacja podczas II wojny światowej. Po wstrzymaniu działań zbrojnych wybrani twórcy bardzo długo poszukiwali odpowiedniego języka, który pozwoliłby opowiadać o pozbawionych człowieczeństwa. Starali się wyselekcjonować z morza scen te najbardziej symptomatyczne i przekazać je między innymi prozie reportażowej.

 

Próbą zmierzenia się z problemem nieludzkich czasów jest książka Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Pisarz zaprezentował w sporej mierze zdarzenia rzeczywiste, gdyż samodzielnie brał udział w tajnych operacjach i walkach z faszystami. Powieść przedstawia postępowanie maturzystów w perspektywie walki o niepodległość i okupacji. Dokładnie opowiada jak organizowano akcje konspiracyjne. Młodzi ludzie w otoczeniu wojennym musieli bardzo szybko dorosnąć i przekształcić młodociane zabawy na prawdziwą działalność konspiracyjną. Opisuje np. zaplanowaną przy udziale młodych akcję w Celestynowie. Autor przywodzi również motyw powstania by opowiedzieć o potyczkach, które rozegrały się w polskiej stolicy w 1944 roku.

 

Kamienie na szaniec to nie jedynie zapis o zmaganiach warszawiaków z Niemcami. To również książka o dojrzewaniu, o odpowiedzialności za ojczyznę . Wiele pokoleń, analizując tę powieść miało możliwość oprzeć się na zachowaniach Alka, Rudego i Zośki, którzy swoje istnienie poświęcili dla niepodległości ojczyzny. To lektura o nadzwyczajnychideach braterstwa, o ludziach, którzy umieją pięknie żyć i umierać.