Pojęcia Chiny stosuje się w stosunku do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (przekonaj się: historia Chin), albo w węższym znaczeniu, w przyrównaniu do Chińskiej Republiki Ludowej.

W przeszłości Chiny miały bardzo dużo różnych nazw. Rzymianie nazywali je Serica. Od czasów Marco Polo przyjęła się nazwa Kataj (ros. Kitaj, od Kitanów), a w epoce odnaleźć geograficznych China i wywodząca się od niej nowa nazwa łacińska - Sina (patrz: sinologia), obie pochodzące z sanskrytu (od dynastii Qin), bo Indie były pierwszym krajem Azji, do którego dopłynęli Portugalczycy. Do XVII w. portugalska China i prezentowany poprzez Marco Polo Kataj były uważane za odrębne kraje, a na mapach daleko na północ od Pekinu umieszczano Chanbałyk. Jednym z pierwszych, którzy zwrócili uwagę na ten błąd był polski jezuita, o. Michał Boym.

Benedykt Chmielowski, autor późnobarokowej encyklopedii Nowe Ateny tak pisał o nazwie Chin: Luzytańczykowie i Hiszpanii Chińskie państwo nazywają Chinam, Włosi Toskańcy Cinam, Niemcy Tchinam, Arabowie zowią Sin, Ptolemeusz Geograf Sin y Sericam, Saraceni Katay lub Kitay, sami zaś Chińczykowie państwu swemu co raz pozostałe dają imię, gdy inna tam panuje familia (…)

W języku polskim funkcjonowała na starcie zaczerpnięta z języków europejskich nazwa China, z ,ch” czytanym według polskiej wymowy, co w dodatku oddaliło ją od pierwowzoru. Dokładnie tak samo jak w sytuacji Indii, nazwa ta została z w pewnych sytuacjach wyparta poprzez formę w liczbie mnogiej - Chiny.

Sami Chińczycy prawie zawsze nazywają swój kraj Zhongguó (??), czyli Państwo Środka. W języku chińskim istnieje jednakże dużo nazw tego kraju o różnym zabarwieniu stylistycznym i emocjonalnym, m.in. Zhonghua, Tianxia lub Shénzhou - nazwa serii statków kosmicznych Shenzhou została pomyślana jako homofon nazwy Chin.
Tradycyjny system wierzeń kontynuowany był przez zdecydowana większość dynastii chińskich od czasów dynastii Shang (1766 p.n.e.) do upadku ostatniej dynastii Qing w 1911 roku. System ten opierał się na kulcie najwyższego bóstwa Shangdi lub bóstwa Niebios. Kult ten miał cechy monoteizmu - najwyższe bóstwo było siłą wszechmocną, nie miało formy cielesnej. Konfucjusz wierzył, że nie da się oszukać najwyższego bóstwa, to ono kieruje życiem osób, ich relacjami, ustala zasady, którymi należy kierować się w życiu. Jednakże musimy pamiętać, że nie był to system monoteistyczny, istniało dużo pomniejszych bogów i bożków, a też bóstw lokalnych, które zostały czczone równorzędnie z Shangdi. Zwykle uznawano, że pomniejsze bóstwa znajduje się po to, żeby wypełniać wolę Shangdi. Powstawały specjalne miejsca kultu - ostatnim, a zarazem najwspanialszym takim miejscem była Świątynia Nieba w Pekinie. Władcy Chin dokonywali corocznych rytuałów ku czci Nieba, zazwyczaj była to ofiara, na przykład. z byka. Popularność tradycyjnego systemu wierzeń spadła po pojawieniu się buddyzmu i taoizmu, jednakże niektóre jego detale zostały przejęte przez religie istniejące na terenie Chin, przykładem jest terminologia używana w chińskim chrześcijaństwie.

Buddyzm przybył do Chin z Indii i terenów Azji Centralnej w czasie panowania dynastii Han i został przyjęty poprzez przedstawicieli różnych grup społecznych. ,Chińska wersja” buddyzmu powędrowała dalej do Korei, Japonii i Wietnamu. Popularnymi odłamami mahajany w państwie chińskim znajduje się szkoły chan (jap. zen) oraz Szkoła Czystej Krainy. Buddyzm jest aktualnie największą religią Chin. Warto pamiętać jednak, że wielu Chińczyków uważa się zarówno za wyznawców buddyzmu, jak i taoizmu.

Kult przodków jest elementem wspólnym dla wyznawców wszystkich religii w państwie chińskim. Tradycyjna kultura chińska, taoizm, konfucjanizm, buddyzm przywiązują ponad przeciętną wagę do szacunku dla starszych, , a oprócz tego miłości i poszanowaniu dla prywatnych przodków. Chińczycy by oddać hołd swoim przodkom, zazwyczaj składają im ofiary z jedzenia, modlą się, palą świece. Odbywa się to przy grobach, w specjalnych świątyniach cmentarnych albo w domowych kapliczkach.

Chrześcijaństwo pojawiło się w Chinach od VII wieku za sprawą misji nestoriańskiej. Zyskało większą popularność w XVI wieku wraz z misjami Jezuitów, którzy starali się dotrzeć głównie do elit, respektowali zasady konfucjanizmu aby zwalczać buddyzm. W tym samym okresie ważne były też misje protestanckie. Powstanie bokserów było w dużej mierze skierowane przeciwko chrześcijaństwu. W 1939 po bardzo wielu sporach w gronie władz kościelnych papież Pius XII zaakceptował ceremonie ku czci Konfucjusza i przodków. Dziś legalnie istnieje w państwie chińskim Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich, które jest kościołem katolickim, niemniej jednak nie uznaje władzy Watykanu, W kraju zwiększa się liczba protestantów. Coraz powszechniejsze są także nie uznawane poprzez władze kościoły domowe, które z reguły nie mają określonej przynależności wyznaniowej, w swojej praktyce i teologii zbliżone są do zachodnich kościołów ewangelicznych. Liczbę tego typu ,nielegalnych” chrześcijan bardzo trudno ustalić, ale wynosi ona bardzo dużo milionów[1].

Pierwsze kontakty Chińczyków z islamem datuje się na 651 rok. Muzułmanie przybywali do Chin jedwabnym szlakiem w celach handlowych. Dzisiaj w Chinach żyje około 20 mln muzułmanów, a ich cyfra się zwiększa. Współczesne grupy muzułmańskie w kraju to Hui, którzy etnicznie znajduje się Chińczykami, od Hanów odróżnia ich wyłącznie religia , a oprócz tego Ujgurowie żyjący w autonomicznym regionie Sinciang.

1″>