Miasto Szanghaj to największe miasto w Chinach, położone w delcie rzeki Jangcy, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Szanghaj jest najludniejszym miastem Chin (Chongqing, jako miejscowość wydzielone posiada większą populację, ale na znacznie większym obszarze). Cała jednostka administracyjna liczyła w 2010 roku 23 019 148 mieszkańców[1].

Szanghaj jest wielkim chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a też trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. W mieście działa giełda papierów wartościowych, giełdy towarowe i wielkie banki. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, środków transportu, elektroniczny, poligraficzny, włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i wysokich technice. Wielki węzeł komunikacyjny (porty lotnicze Szanghaj-Hongqiao, Szanghaj-Pudong, metro).

Nazwa ośrodki miejskie składa się ze znaków “na” i “morze” (nie oznacza jednak “na morzu” - “na morzu” to po chińsku ?? hai shang), najczęściej interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” albo “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to ? (uproszcz. ?, Hu) albo ? (Shen). Miasto Szanghaj miał także masowe przydomki, nadane przez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

Miasto posiada długą historię, sięgającą 1000 lat. Pierwsze wzmianki pochodzą o nim jako o małej wiosce, położonej w prefekturze Suzhou. Za czasów panowania dynastii Song (960-1279) miasto zaczęło rozwijać się jako port morski.

Miasto zostało otoczone murami miejskimi w 1553 roku i tę datę uważa się za założenie Szanghaju. W XIX wieku Miasto Szanghaj nie wyróżniał się jednak niczym szczególnym od innych chińskich miejscowości. Do 1927 roku miejscowość należało do prowincji Jiangsu, której stolicą był Nankin. Dopiero w tym roku utworzono specjalny, osobny dystrykt Miasto Szanghaj.

Znaczenie Szanghaju jako ważnego portu strategicznego i sposobności rozwinięcia go jako ośrodka handlowego odkryli dopiero Europejczycy w XIX wieku.

Podczas pierwszej wojny opiumowej, w początkach XIX wieku, Wielka Brytania okupowała Szanghaj. W 1842 roku podpisano układ w Nankinie, gwarantujący otwarcie portu w Szanghaju dla międzynarodowego handlu. Kolejne traktaty zapewniły Wielkiej Brytanii, Francji, Usa i Japonii eksterytorialne koncesje.

Podczas powstania tajpingów miejscowość było okupowane poprzez buntowników. Okupanci zburzyli bardzo wiele budynków, pozostawiając jednak strefy cudzoziemców nietknięte. Przedtem w strefach obcych państw nie mogli się osiedlać Chińczycy, to w 1854 roku weszła ustawa, pozwalająca na takie zameldowanie. W tym roku także na corocznym zebraniu rady miejskiej dyskutowano o tych strefach. W 1863 roku amerykańska i brytyjska część ośrodki miejskie zostały zlikwidowane jako rozliczenie.

Japonia, po wygraniu wojny z Chinami, rozszerzyła strefy wpływów w Szanghaju , a oprócz tego zbudowała pierwsze fabryki. Inne mocarstwa wykorzystały sytuację i także rozbudowały własny kapitał w mieście.

Wkrótce potem Miasto Szanghaj stał się wielkim centrum finansowym na Dalekim Wschodzie. W 1927 roku zostało uznane specjalną, osobną prowincją, a w 1930 roku ten tytuł rozszerzono. 28 stycznia 1932 roku japońska marynarka wojenna wkroczyła do ośrodki miejskie, pod pretekstem stłumienia powstania antyjapońskiego (tzw. incydent szanghajski. Japonia, która zajęła już Mandżurię, miała zamysł zająć też całe Chiny. Uznała Miasto Szanghaj za punkt strategiczny, dlatego także rozpoczęła atak, jednakże została zmuszona do wycofania się. W czasie wojny chińsko-japońskiej od 1937 do 1945 roku miasto było okupowane poprzez Japończyków. W trakcie II wojny światowej miasto stało się zadaniem wypraw bardzo wielu uchodźców z ogarniętej wojną Europy. Bardzo dużą część przyjezdnych stanowili Żydzi.

27 maja 1949 roku do miasto zajęli komuniści. W latach 50. i 60. Szanghaj stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Dosłownie w czasach rewolucji kulturalnej miejscowość dobrze prosperowało. Od lat 80. do 1991 roku miasto było zamknięte dla obcych kapitałów, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego postęp.

Postęp Szanghaju był od tego czasu bardzo dużo mniej związany z polityką rządu w Pekinie. Począwszy od 1992 roku rząd reklamuje miasteczko, nadaje ulgi podatkowe itd., by zachęcić inwestorów zagranicznych, jak również inwestorów z wnętrza Chin do inwestycji w mieście. Od tego czasu przyrost gospodarczy w mieście waha się w granicach 9-15%. Miasto nieustająco konkuruje z Hongkongiem o rolę w gospodarce i finansach Chińskiej Republiki Ludowej.