Na oblicze krajowej twórczości literackiej wielkie piętno odcisnęła najstraszniejsza wojna XX wieku. Po skończeniu działań wojskowych wybrani poeci bardzo długo szukali odpowiedniego języka, który dałby szansę opowiadać o okrutnych wydarzeniach. Chcieli wybrać z morza faktów te najbardziej symptomatyczne i opisać je m.in. literaturze faktu.

 

Przykładem konfrontacji z problemem nieludzkich czasów jest książka Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Pisarz opisał w sporej mierze zdarzenia rzeczywiste, gdyż osobiście uczestniczył w konspiracyjnym życiu i potyczkach z okupantami. Lektura opisuje postawę maturzystów w perspektywie wojny i zniewolenia. Szczegółowo opowiada jak przebiegały akcje małego sabotażu. Młodzi ludzie w otoczeniu wojennym musieli bardzo szybko wydorośleć i przekształcić niedojrzałe rozrywki na prawdziwą walkę. Pokazuje miedzy innymi rozegrana z udziałem młodych akcję w Sieczychach. Kamiński przywodzi również motyw powstania by mówić o potyczkach, jakie rozegrały się w stolicy Polski między sierpniem a październikiem piątego roku wojny.

 

Kamienie na szaniec” to nie tylko książka o potyczkach mieszkańców Warszawy z okupantem. To także utwór o dorastaniu, o uwielbieniu dla własnego kraju. Późniejsze pokolenia, analizując tę powieść miało możliwość oprzeć się na sylwetkach młodych powstańców, którzy prywatne istnienie ofiarowali dla suwerenności Polski. To historia o niezwykłychideałach poświecenia, o ludziach, którzy potrafią pięknie żyć i pokazać na co ich stać.