Miasto Szanghaj to największe miasto w Chinach, położone w delcie rzeki Jangcy, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Miasto Szanghaj jest najludniejszym miastem Chin (Chongqing, jako miasteczko wydzielone posiada prawdopodobnie największą populację, ale na znacznie większym obszarze). Cała jednostka administracyjna liczyła w 2010 roku 23 019 148 mieszkańców[jeden].

Szanghaj jest wielkim chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a także trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. W mieście działa giełda papierów wartościowych, giełdy towarowe i wielkie instytucje bankowe. Rozwinięty przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, środków transportu, elektroniczny, poligraficzny, włókienniczy, spożywczy, obuwniczy i wysokich technologii. Wielki węzeł komunikacyjny (porty lotnicze Szanghaj-Hongqiao, Szanghaj-Pudong, metro).

Nazwa ośrodki miejskie składa się ze znaków “na” i “morze” (nie znaczy jednakże “na morzu” - “na morzu” to po chińsku ?? hai shang), często interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” lub “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to ? (uproszcz. ?, Hu) lub ? (Shen). Miasto Szanghaj miał także masowe przydomki, nadane poprzez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

Miasteczko posiada długą historię, sięgającą 1000 lat. Pierwsze wzmianki pochodzą o nim jako o małej wiosce, położonej w prefekturze Suzhou. Za czasów panowania dynastii Song (960-1279) miasto zaczęło rozwijać się jako port morski.

Miasteczko zostało otoczone murami miejskimi w 1553 roku i tę datę uważa się za założenie Szanghaju. W XIX wieku Miasto Szanghaj nie wyróżniał się jednakże niczym szczególnym od innych chińskich miejscowości. Do 1927 roku miejscowość należało do prowincji Jiangsu, której stolicą był Nankin. Dopiero w tym roku utworzono specjalny, osobny dystrykt Szanghaj.

Znaczenie Szanghaju jako ważnego portu strategicznego i sposobności rozwinięcia go jako ośrodka handlowego odkryli dopiero Europejczycy w XIX wieku.

W trakcie pierwszej wojny opiumowej, w początkach XIX wieku, Wielka Brytania okupowała Szanghaj. W 1842 roku podpisano układ w Nankinie, gwarantujący otwarcie portu w Szanghaju dla międzynarodowego handlu. Kolejne traktaty zapewniły Anglii, Francji, Usa i Japonii eksterytorialne koncesje.

Podczas powstania tajpingów miasteczko było okupowane przez buntowników. Okupanci zburzyli bardzo dużo budynków, pozostawiając jednakże strefy cudzoziemców nietknięte. Wcześniej w strefach obcych państw nie mogli się osiedlać Chińczycy, to w 1854 roku weszła ustawa, pozwalająca na takie zameldowanie. W tym roku również na corocznym zebraniu rady miejskiej dyskutowano o tych strefach. W 1863 roku amerykańska i brytyjska część miasta zostały zlikwidowane jako rozliczenie.

Japonia, po wygraniu wojny z Chinami, rozszerzyła strefy wpływów w Szanghaju oraz dodatkowo zbudowała pierwsze fabryki. Pozostałe mocarstwa wykorzystały sytuację i również rozbudowały swój kapitał w mieście.

Za parę chwil potem Szanghaj stał się największym centrum finansowym na Dalekim Wschodzie. W 1927 roku zostało uznane specjalną, osobną prowincją, a w 1930 roku ten tytuł rozszerzono. 28 stycznia 1932 roku japońska marynarka wojenna wkroczyła do aglomeracje, niedaleko pretekstem stłumienia powstania antyjapońskiego (tzw. incydent szanghajski. Japonia, która zajęła już Mandżurię, miała zamiar zająć także pełne Chiny. Uznała Miasto Szanghaj za punkt strategiczny, dlatego też rozpoczęła atak, jednak została zmuszona do wycofania się. W czasie wojny chińsko-japońskiej od 1937 do 1945 roku miejscowość było okupowane przez Japończyków. Podczas II wojny światowej miasto stało się misją wypraw bardzo wielu uchodźców z ogarniętej wojną Europy. Ponad przeciętną część przyjezdnych stanowili Żydzi.

27 maja 1949 roku do miejscowość zajęli komuniści. W latach 50. i sześćdziesiąt. Miasto Szanghaj stał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Nawet w czasach rewolucji kulturalnej miasto dobrze prosperowało. Od lat 80. do 1991 roku miejscowość było zamknięte dla obcych kapitałów, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego rozwój.

Postęp Szanghaju był od tego czasu dużo mniej związany z polityką rządu w Pekinie. Począwszy od 1992 roku rząd reklamuje miejscowość, nadaje ulgi podatkowe itp., aby zachęcić inwestorów zagranicznych, jak również inwestorów z wnętrza Chin do inwestycji w mieście. Od tego czasu przyrost gospodarczy w mieście waha się w granicach 9-15%. Miejscowość nieustannie konkuruje z Hongkongiem o rolę w gospodarce i finansach Chińskiej Republiki Ludowej.