Początki literatury pisanej z myślą o młodych czytelnikach sięgają XVIII w. Wcześniej taka literatura nie istniała, młodzież czytała te same książki co dorośli, najwyżej rodzice i opiekunowie nadzorowali wybór lektur. Dosłownie baśnie i bajki dla dzieci pisano dla dorosłych.

I choćby wcześniej nie powstawały książki pisane jedynie dla pociech i młodzieży, dość w ogromnej liczbie przypadków teksty “dla dorosłych” opracowywano w taki sposób, żeby mogły być używane przez najmłodszych czytelników. Sąsiedzi
Sąsiedzi

Opracowanie takie polegało na przykład. na skróceniu podstawowego tekstu, usunięciu opisów spowalniających atrakcyjną akcję, usunięciu elementów, uznanych za “niepedagogiczne”, czyli np. powiązane ze sferą seksualną. Zmiany mogły polegać w razie potrzeby na takim wyprofilowaniu dzieła, by uwypuklić detale wychowawcze (czyli na przykład. podkreślenie patriotyzmu, odwagi i innych cech, których wyrobienie u młodych czytelników uznano za pożądane).

 

Warto przy tym zwrócić uwagę na sposób działania literatury dla dziatwa i młodzieży, ponieważ bardzo wiele tekstów, uznawanych dzisiaj za młodzieżowe (i rzeczywiście z upodobaniem czytywane poprzez takich czytelników), w przeszłości mogła być adresowana do czytelników dorosłych i dopiero w przyszłości została “adoptowana” i zaakceptowana, także w świadomości powszechnej, poprzez dzieci i młodzież. Dobrym przykładem ma możliwość być tu na przykład. twórczość Juliusza Verne’a. Wiele z jego powieści pisane było w zamyśle jako teksty “dla dorosłych”, propagujące odkrycia naukowe, geograficzne i tym podobne., jednak ze względu na atrakcyjną formę dość śpiesznie uzyskały one akceptację młodszych czytelników.