Na obraz polskiej twórczości literackiej silne piętno odcisnęła sytuacja podczas II wojny światowej. Po wstrzymaniu akcji zbrojnych poszczególni twórcy długo szukali wyważonego języka, który sprawiłby, by mogli mówić o strasznych. Starali się wybrać z morza scen te w największym stopniu reprezentatywne i ukazać je np. w prozie beletrystycznej.

 

Przykładem mierzenia się z motywem konfliktu zbrojnego jest powieść Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Pisarz wykorzystał w niemałej mierze autentyczne historie, gdyż sam udzielał się w konspiracji i potyczkach z hitlerowcami. Dzieło przybliża postępowanie młodych mężczyzn w perspektywie walki z nieprzyjacielem i utraty wolności. Dokładnie informuje jak organizowano akcje małego sabotażu. Młodzi w warunkach wojennych musieli bezzwłocznie dojrzeć i zamienić młodociane uciechy na prawdziwą walkę. Opisuje miedzy innymi zaplanowaną z udziałem młodych akcję w Sieczychach. Autor przywodzi też motyw powstania by opowiedzieć o walkach, jakie rozegrały się w stolicy Polski między sierpniem a październikiem piątego roku wojny.

 

Kamienie na szaniec to nie jedynie utwór o walkach członków ruchu oporu z hitlerowcami. To również dzieło o dojrzewaniu, o miłości do ojczyzny. Kolejne generacje, interpretując tę historię mogło oprzeć się na sylwetkach głównych bohaterów, którzy swoje życie poświęcili dla suwerenności Polski. To historia o nadzwyczajnychideałach braterstwa, o bohaterach, którzy wiedzą jak pięknie żyć i wznieść się ponad przeciętność.